W PUSTYNI
dla Miltona Acorna
alfred purdy
przełozył m. cygalski
przyjaciele umierają jeden za drugim a daleko w pustyni tabory przeszywają się przez piasek widzę je na krawędzi horyzontu młodzi w drodze do Mekki ale byłem tam nieraz i wróciłem jeszcze przyjaciele umierają dalecy odlegli w marnych miejscach żywi rozbiegani sęę na wszystkie strony mógłbym biec za nimi wołając przez pustynię "zaczekajcie na mnie—" i czasami tak robiłem choć nie wyszło mi to na dobre i podczas gdy biegłem by ich spotkać podniecony z brakiem tchu ich twarze zmieniały się w twarze innych ich twarze zmieniały się... Dzisiaj rano włócząc się po szarej pustyni szukając kwiata kaktusu w nieodpowiedniej porze gdy tabory przesuwały się odległe tonąc pod szarzyzną horyzontu dojrzałem postać posuwającą się w cieniu zbliżającą się do mnie bardzo żwawym krokiem i wołającą jak ja kiedy "czekaj na mnie -" pojedyncza postać ale trudno było powiedzieć czy mężczyżna czy kobieta przebijająca się przez piaskowe zaspy wołająca docierająca gdzie ja stoję czekając w wielkiej zadymie kurzu i piasku była to postać nieznajoma i bardzo młoda chciałem powiedzieć neutralnym głosem "lepiej wracaj—" Ale spogladając w tą chętna twarz i oczy pełne nadzieji -: dojrzałem wir tego co jest i nie ma wachanie się między zawiedzeniem a radocią i wiedziałem że został tylko moment zanim ta mała przepać w czasie się zronie powiedziałem witam i wiedziałem że ten wieciciel z pustyni to kto na kogo czekałem i wziąłem ją w ramiona tą obcą postać