INNI
alfred purdy
przełozył m. cygalskinie jesteśmy sami w świecie nasi bracia zwierzęta nasze siostry ptaki —w dzień stworzenia spóniły się pozostały kiedy odpełzaliśmy podczas kiedy tłumy na krawędzi równin solnych, podczas rozdawania rąk one ścigały swe ogony albo wąchały sobie dupy —kiedy stwórca morza i ziemi doszukiwał się ich dusz wyk rozlegał się wsród drzew Kiedy rozdawano zdobycze i patrzono głeboko w stworzeń oczy one odpowiadały niechętnie i nie mogły znieść tego wzroku Przy nazywaniu rzeczy, wiemy że ćwierkały i syczały i warczały i udawały się w pogoń za wiatrami świata —kiedy umierały ich rozproszone kości nie dostały się do Ziemi świętej Nieświadomi tego czym nie są Ciemni o tym co istnieje wspomnienie po nich zostało stracone jak Eden ich gniew jak obawa II żeby iść scieżką leśną i żeby nie zastanowić się "czy nie byłem tu już kiedyś —" lub nie rozpoznać tego dziwnego kamienia który przywędrował na gapę w teraźniejszość z lodowcem z ostatniej lodowej ery kamień przypominający im coś innego i rozpoczynający cały szereg wspomnień albo spójrz na stokrotkę co jak oko dnia deja vu w etymologicznych ciemnościach —ale skąd wiemy? Być może renifery rogate w anteny w ich setkach tysięcy stały na jakiejś odwiecznej plaży niedaleko Jeziora Wielkiego Niedźwiedzia wsłuchiwając się w muzykę z Nebuli Raka resztkę po Supernowej w reniferzej fantazji —albo arktyczny wilk śledzący przez swe geny wstecz aż do Genezy za Wilkboga straszliwym obliczem —chociażby jelenia miękkie bezwładne spojrzenie przed śmiercią przymyka tą chwilę na czas kiedy my umrzemy i dalekie odległe oko z nikąd zerka z instynktownym niesmakiem w nasze krótkie życia